Hil MosiSy të dashtun, lule t’shpirtit,
O inxhi t’dashtniës s’perjetshme!
Sy, o sy aq fort t’nderushem,
Ju, o hyj t’dashnores s’ême,
M’lêni q’un me kângt e mia
Bukuriën un ju t’j’a u-kndoj!
T’gjith ça jet të ket n’ket shekull
E mban shêjin e gjallimit —
Syt e bukur plot diftime,
Jo veç njeri edhe toka,
Por edhe dita edhe nâta
Me prêndveren syt i kan.
Thell në tok tek rrin të mshehun
Xhevahiret aq t’kushtushem
Si do sy me t’madhe vjeftje —
Drandofilet ka prêndvera
Sikur sŷ, kshtu dita diellin…
N’vênt qi nâta sy ka hyjt.
Por ju sy, aq fort t’nderushem,
Ju, o hyj t’dashtnores s’ême,
O inxhi t’dashtniës s’perjetshme!
Sy të dashtun, lule t’shpirtit,
N’bukurië ju t’gjith i shkoni,
Dahni n’shêj permî të gjith.
Aq t’kulluem s’jan xhevahiret,
Qi në dhe ata shëndrisin;
Gjith ashtu dhe drandofilet
E prêndvers nuk jan aq t’dashtna!
Dita e nâta kurr nuk çfaqin,
T’gjith at drit e at gjallim!
T’gjith ça n’jet âsht gjá fisnike,
Un j’a kndoj asaj në t’kqyrun…
T’gjith n’at jet ça âsht e mshehun
N’gzim e n’lott e saj t’permallshem
Mu kjarisht âsht kah më duket,
Me nji t’kândshem permallim.
Ju, o sy a s’j’a ndigjoni
Njiket t’lutun kti dashtnorit?!
«Ju t’gjith jeten mu t’më ndritni
Si dy hyj aq fort t’shkelxyshem,
Tuj me prû shpresime t’reja,
Tuj me prû gjallim ne shpirt!»