Hil MosiNji t’puthun qi nji fmië ms lshon,
Qi tuj të puthun âsht kah lot,
E tuj të puth asgjâ s’mendon,
Aj t’puthun mu kurrgjâ nuk m’thot.
Kur mu më puth nji mik i mir,
Aj t’puthun thirret nji shëndet,
Se s’âsht i dhânun me dishir,
Veç vetëm dhânun si adet.
Nji t’puthun, kur êm âm m’a lshon,
Asht krejt si t’ishte nji bekim,
Kur djalin don edhe lëvdon —
Aj t’puthun âsht si nji nderim.
Kur motra m’puth me plot dashtnië,
S’âsht t’puthun qi me t’përmallu! —
Dhe n’kjoft se m’duket plot zjarmië,
Asht se kujtoj atê qi du.
E kur e dashtuna qi du
Me lshon nji t’puthun t’kândshëm t’qet,
Aj t’puthun vetën âsht per mu
Mî ç’do të puthun mâ i vërtet!